Oostende

Ik schrijf urban fantasy, omdat ik houd van steden. Ze zijn een kruispunt van inwoners, toeristen en passanten. Hier wrijven culturen zich tegen elkaar aan. Soms vonken ze, soms vechten ze.

Toen ik een fictieve stad bedacht voor de Overstekers-reeks, besefte ik al snel dat ik een kuststad voor me zag. Niet zo gek. Ik ben geboren in Brugge, maar getogen aan de Noordzee, in Oostende.

Havenstad

Toen ik opgroeide, was de verbinding Oostende-Dover nog springlevend. Er legden niet alleen vrachtschepen, maar ook ‘maalboten’ aan: grote passagiersschepen die in een uur of zes het kanaal overstaken.

Er is íets met havensteden. Ze voelen nog levendiger, genuanceerder, kleuriger en tegelijk rauwer dan andere steden. Goederen en mensen worden aan boord genomen, of komen aan wal en brengen verhalen met zich mee.

Vlakbij het station van Oostende ligt een oude driemaster, de Mercator. Als je van daar langs de jachthaven fietst, dan kom je bij het centrum. Duik de stad in, en je belandt uiteindelijk op het Wapenplein. Vroeger was daar de stadsbibliotheek gevestigd, maar dat was niet de enige reden dat ik er graag rondhing.

Overstekers

Er is één straatje, tussen het Wapenplein en de Groentemarkt, waar ik altijd de meest merkwaardige figuren zag passeren. Sommige leerde ik kennen. De vrouw met haar bontjas, en de onmogelijk volumineuze kroon haar. De man met de zwarte ogen en de tulband, die bewoog alsof hij onzichtbare patronen volgde. Het oude vrouwtje dat altijd van top tot teen in het rood was. Andere zag ik maar één keer, alsof ze op doortocht waren.

Op die plek zijn mijn eerste gedachten over Overstekers begonnen. Wezens die net genoeg gelijkenissen met mensen vertonen om een vluchtige inspectie te doorstaan. Waar kwamen ze vandaan? Wat was hun versie van een haven?

Mondaine stad, nuchtere stad

Voor de meeste mensen staat Oostende eerst en vooral synoniem met het strand en de boulevard, het casino en de koninklijke villa. De koningin der badsteden, waar de koninklijke familie zich in de 19de eeuw graag kwam ontspannen.

De ene helft van de bevolking leunde graag aan bij dat sfeertje van beau monde. Hier en daar zijn nog straten met oude, statige huizen. De verf op de gevels is inmiddels afgebladderd, maar als je goed luistert kun je de pianomuziek nog horen, en het zwieren van lange rokken.

De vissers trokken zich er intussen niet veel van aan. Het verhaal wil dat een van hen koning Leopold II ooit verzocht om zich met zijn lompe voeten (hij zei niet voeten) weg te scheren: hij stond op een van zijn netten.

Contrasten

Die contrasten zijn ook doorgesijpeld in mijn verhalen. Samen met de grandeur, en de barstjes van vergane glorie. De stad Westpoort, die ik voor Overstekers creëerde, raakte gevuld met kleine sub-gemeenschappen. Incubi, hongerig in de schaduwen van helverlichte feesten. Uitgestoten ifrieten. En een jonge vrouw, die een magisch hof is ontvlucht.

Onbevattelijk

Je kunt niet opgroeien in een kuststad zonder een band te krijgen met water, wind en golven. Toeristen kennen de zee als ze kalm en zonovergoten is, maar als inwoner ken je de schuimkoppen en het springtij, de troebele dieptes.

Dat is het gevoel dat ik oproep als ik over magie schrijf. Iets dat je kunt proberen te bedwingen, als het jou niet eerst bedwingt. Een enorme massa, vol van leven, vlak onder het oppervlak. Iets dat geeft, en neemt. Iets onbevattelijks, waar je toch je handen in kunt onderdompelen. Iets dat naar je toekomt en zich terugtrekt, in een ruisend ritme dat verleidt…

 

Mercator

Wapenplein, Oostende

Casino Oostende

MEER BETALEN VOOR HETZELFDE TICKET?

Liever niet? Koop dan je ticket online.

Je bent ingeschreven voor onze nieuwsbrief!

Pin It on Pinterest

Share This